Οι γιορτάδες τα παλαιά χρόνια

Στα μέσα του περασμένου αιώνα, όσα δηλαδή μπορεί να θυμούνται οι γερόντοι του χωριού εσήμερα, τσι γιορτάδες τσι περνούσανε φτωχικάτα, όπως πάντα. Μπριχού έρθει το ηλεκτρικό ρεύμα στο χωριό τσι 10 Σεπτεμβρίου 1966, οι παλαιοί μας επαιρνούσανε πιο δύσκολα. Τα Χριστούγεννα ήτανε μία από τσι τρεις μεγάλες γιορτές που ετρώγανε κρέας. Οι άλλες δύο ήτανε η Λαμπριά και τση Παναγίας. Όλοι σχεδόν οι Λιαπαδίτες επαραγγέλνανε από μέρες πριν το κρέας* για την ημέρα αυτή. Στο χωριό εσφάζανε αρνιά και χοιρινά και καμία φορά μοσχάρι, αλλά εφέρνανε κρέας και από τσου Γιαννάδες και από τη χώρα. Τα σφαχτά τα εκρεμούσανε με τα τσιγκέλια όξω από του Καλαφάτη και όσοι είχανε δηλώσει παραγγελίες επαίρνανε το κρέας τους, πολλές φορές μπιστιού για την άλλη σοδειά. Κάποιοι Λιαπαδίτες με πιο αδύνατη τσέπη, τη βγάνανε τσι γιορτάδες χωρίς κρέας, με μπακαλάρο ή στακοφίσι και με καμία κίχλα από το κυνήγι.

Τα Χριστούγεννα εβάνανε όλοι τα καλά τους τα σκουτιά. Ας μην ήτανε καινούργια, ας ήτανε και μπαλωμένα, φτάνει μοναχά να ήτανε καθαρά. Ετότες ο κόσμος επήγαινε στην εκκλησιά πιο ταχτικά απ' ότι εμείς τσι μέρες μας. Πιο πολύ εκκλησιαζόντανε οι γυναίκες παρά οι άντρες. Στα σπίτια δεν εστολίζανε χριστουγεννιάτικα δέντρα. Με τα χρόνια, επαίρνανε ένα κυπαρισσούλι που τόχανε σταμπάρει και το στολίζανε όπως όπως.Τα δώρα τσου μπαιδιώνες ήτανε κάνα σκουτί, γιατί τα παιχνίδια τση χώρας ήτανε ακριβά και μόνο για λίγους. Τα κάλαντα, προσαρμοσμένα στα Λιαπαδίτικα, τα λέγανε τα παιδιά, αλλά και καμπόσοι μεγάλοι. Τα παιδιά δεν εβγαίνανε το πρωί τση παραμονής όπως τώρα, αλλά νωρίς το απόγιομα και εβαστούσανε και κοφίνι, γιατί πολλές γυναίκες μη έχοντας όβολα τσου δίνανε ένα αβγό ή κατιτίς άλλο. Οι μεγάλοι εβγαίνανε σε μικρές παρέες και ελέγανε τα κάλαντα όχι για λεφτά, αλλά μπαίνοντας σε επιλεγμένα σπίτια, το ρίχνανε στο κρασί και τσου μεζέδες. Το βράδι σε πολλά σπίτια είχανε πατσά, τσιλίχουρδα και χορδές.

Τ΄Άη Βασιλιού και τα Θεοφάνεια, εγενόντανε περίπου τα ίδια. Το πρωί σε όλα τα σπίτια εκάνανε τηγανίτες και εσερβίρανε με συκομαΐδα, σύκα ξερά, καρύδια, σταφίδες, ούζο και λικέρ μαστίχα. Όλοι ανταλλάζανε ευχές με την καρδιά τους και επαίρνανε δύναμη για τον καινούργιο χρόνο. Το μενού ετότες δεν είχε γαλοπούλα, αλλά κόκορα ντόπιονε παστιτσάδα με χοντρή μανέστρα. Επίνανε κρασί κακοτρύγη χωριάτικο όσοι είχανε και όσοι δεν είχανε, αγοράζανε καμία ξέστα από άλλο χωριανό. Ο σχετικός τζόγος εγενόντανε και ετότες. Ταψήλου με τάλαρα (Μούτρα ή Μάρκοι) στη μάντρα τση εκκλησιάς και στην πλατεία από τον Προμπόγιο και τον Κουίνο, ενώ σόλιο, πρέφα, τόμπολα και άλλα παιχνίδια επαιζόντανε με λεφτά στα καφενεία.

Τη Λαμπριά με ανοιξιάτικο καιρό, η γιορτή ήτανε πιο επίσημη και ερχόντανε και Λιαπαδίτες από την Αθήνα και τα ξένα. Ετότες η Ανάσταση στην εκκλησιά εγενόντανε ανήμερα το πρωί και στα σπίτια δεν εσουβλίζανε αρνιά. Το έθιμο είναι νεόφερτο από την Αθήνα. Πάντα είχανε κρέας από τα αρνόπουλά τους, και εσυμπληρώνανε πατσά σούπα και άντερα χορδές ή τσιλίχουρδα. Τυρί από δικό τους με όλο του το βούτυρο και αβγά κόκκινα από τσι κότες τους.

Τση Παναγίας ακλουθούσανε τα ίδια παλιά περίπου έθιμα, φτωχικάτα όπως όλοι και τα πανηγύρια σε όλα τα γύρω χωριά, ήτανε ο μοναδικός τρόπος διασκέδσης.

* Σήμερα το κρέας το γοδέρουμε όλοι, μαζί με τη χοληστερίνη που μας αναλογεί...

Τρεις Λιαπαδίτες Βουλευτές

Το χωριό μας,οι Λιαπάδες, έχει την ιστορία του που χάνεται στα βάθη των αιώνων, ατυχώς χωρίς να καταγράφονται κάποια αξιομνημόνευτα συμβάντα. Δεν καταγράφηκαν, απλά γιατί καμία Αρχή δεν ήταν υποχρεωμένη να κάνει αυτή τη δουλειά. Τα ιστορικά συμβάντα του χωριού μας, όσα και αν είναι, οποιασδήποτε κατηγορίας και μεγέθους, διαδόθηκαν από στόμα σε στόμα, από πάππου σε πατέρα, σε γιο και σε γγόνι, όμως με πολλά κενά επικοινωνίας. Ο χρόνος που τα δαμάζει όλα, έστειλε στη λήθη και τα περισσότερα ιστορικά γεγονότα που μας αφορούν. Μία ένδοξη σελίδα της ιστορίας του χωριού μας, είναι η συμμετοχή των κατοίκων του στα κοινά. Αυτό είναι ένα “άγνωστο θέμα” και “μη διδακτέα ύλη” για όλους. Κανένας σήμερα στο χωριό δεν γνωρίζει ότι υπήρχανε στη Βουλή τρεις Λιαπαδίτες βουλευτές. Μετά από έρευνα δύο μηνών στα αρχεία της Βουλής και στο Ιστορικό Αρχείο Κέρκυρας, τους παρουσιάζουμε χρονολογικά, για να μάθουνε οι Λιαπαδίτες μία άγνωστη σελίδα, από την ιστορία του χωριού μας.

• Ο Αχιλλέας Αγάθος, γιος του Σταματίου και της Ελένης Μποζίκη, γεννήθηκε τους Λιαπάδες, στις 13 Αυγούστου 1842. Μπήκε στην πολιτική το 1885 και εκλέχτηκε Βουλευτής Κέρκυρας. Συμμετείχε στην κυβέρνηση του πρωθυπουργού Θεόδωρου Δηλιγιάννη, ενώ αργότερα συνεργάσθηκε και με τον πρωθυπουργό Γεώργιο Θεοτόκη. Αυτός ο Αχιλλέας Αγάθος είχε δύο γιούς, τον Αντώνη και το Σπύρο (Πίπη) Αγάθο, που επίσης εξελέγη Βουλευτής. Γιος του Αντώνη, είναι ο Αχιλλέας Αγάθος που τον γνωρίζουνε οι παλαιότεροι, ο πατέρας της Νάκης Αγάθου της τηλεπαρουσιάστριας. Οι Kερκυραίοι ψηφοφόροι, στη διάρκεια προεκλογικής περιόδου, είχανε ταιριάξει ένα τετράστιχο που έλεγε:

“θα ψηφίσω Δηλιγιάννη

θα ψηφίσω Κωνσταντά

Αχιλλέα τον Αγάθο 

κι΄όλη τους τη συντροφιά”.

• Ο Αχιλλέας Αγάθος διετέλεσε Βουλευτής:

Α. Της εκλογικής περιφέρειας Όρους και συμμετείχε στην Ι΄ Περίοδο από 7 Απριλίου 1885 μέχρι 6 Νοεμβρίου 1886, και

Β. Της εκλογικής περιφέρειας Κερκύρας και συμμετείχε:

1.  Κατά την ΙΒ΄ Περίοδο από 14 Οκτωβρίου 1890 μέχρι 12 Μαρτίου 1892 

2.  Κατά την ΙΔ΄ Περίοδο από 16 Απριλίου 1895 μέχρι 9 Δεκεμβρίου 1898.
Πηγή: Βουλή των Ελλήνων

• Ο Αγάθος Σπύρος (Πίπης), γιος του Αχιλλέα και της Νικολέτας Μποζίκη, γεννήθηκε στους Λιαπάδες στις 20 Νοεμβρίου 1862 και διετέλεσε Βουλευτής της εκλογικής περιφέρειας Κέρκυρας για τρεις τετραετίες και συμμετείχε:

1. Στην ΙΕ΄Περίοδο από 7 Φεβρουαρίου 1899 μέχρι 19 Σεπτεμβρίου 1902

2. Στην  ΙΣΤ΄Περίοδο από 17 Νοεμβρίου 1902 μέχρι 22 Δεκεμβρίου 1904

3. Στην ΙΖ΄Περίοδο από 20 Φεβρουαρίου 1905 μέχρι 1 Φεβρουαρίου 1906

4. Στην ΙΗ΄ Περίοδο από 26 Μαρτίου 1906 μέχρι 25 Μαρτίου 1910.
Πηγή: Βουλή των Ελλήνων

• Ο Γουλής Κωνσταντίνος του Σπυρίδωνος, Πέπος, γεννήθηκε το 1886 στους Λιαπάδες. Σαν παιδίατρος, ήταν γνωστός σε όλη την Κέρκυρα και είχε δυνατά ερείσματα στον κερκυραϊκό λαό, απ' όπου αντλούσε δύναμη. Το 1935 μπήκε στην πολιτική σκηνή. Εκλέχτηκε δύο φορές Βουλευτής Κέρκυρας και συμμετείχε:

1) στην Ε' Εθνική Συνέλευση (9 Ιουνίου 1935 - 17 Δεκεμβρίου 1935) 

2) στην Δ’ Αναθεωρητική Συνέλευση (31 Μαρτίου 1946 - 8 Ιανουαρίου 1950) με το Λαϊκό Κόμμα, ενώ την 1/12/1949, προέβη σε Δήλωση Ανεξαρτήτου “Λαϊκού”.

3) στην Β' Περίοδο (9 Σεπτεμβρίου 1951 - 10 Οκτωβρίου 1952) με τον Ελληνικό Συναγερμό.

4) στην Γ΄Περίοδο (16 Νοεμβρίου 1952 - 11 Ιανουαρίου 1956) με τον Ελληνικό Συναγερμό.
Πηγή: Βουλή των Ελλήνων

Οφείλουμε να ευχαριστήσουμε και γραπτώς: 
• την κυρία Νάκυ Αγάθου-Μιχαλοπούλου του Αχιλλέα, κατιούσα συγγενή των δύο Βουλευτών, 
• το Μητρώο Βουλευτών της Βουλής των Ελλήνων και 
• την κυρία Σοφία-Αικατερίνη Πανταζή, Αναπληρώτρια Διευθύντρια των Γ. Α. Κ. Νομού Κέρκυρας, χωρίς τη συμβολή των οποίων, δεν θα είχαμε φθάσει στη συλλογή των σχετικών πληροφοριών.

Πλατεία Πίπη Αγάθου

Οι παλαιότεροι θυμούνται, πως στην πλατεία του χωριού είχανε βάλει μία ταμπέλα που έλεγε ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΙΠΗ ΑΓΑΘΟΥ. Αυτό είναι σίγουρο και δεν αμφισβητείται, καθώς υπάρχουνε πολλοί χωριανοί εν ζωή που το θυμούνται. Αναζητώντας πληροφορίες ποιός είναι ο Πίπης Αγάθος και γιατί ονομάσανε την πλατεία με το όνομά του, μάθαμε πως ο Πίπης Αγάθος ήτανε Βουλευτής. Αυτό μας το επιβεβαιώσανε πολλοί στο χωριό.

Η Βουλή των Ελλήνων, απαντώντας σε σχετικό αίτημά μας, μας ενημέρωσε ότι ο Αγάθος Α. Σπύρος (Πίπης), ήτανε Βουλευτής Κέρκυρας και πολιτεύτηκε για δώδεκα (12) συνεχή χρόνια (από το 1899 μέχρι το 1910). 
Συγκεκριμένα, εκλέχθηκε Βουλευτής για τρεις συνεχείς τετραετίες και συμμετείχε τσι παρακάτω βουλευτικές περιόδους:

1. Κατά την ΙΕ΄Περίοδο από 7 Φεβρουαρίου 1899 μέχρι 19 Σεπτεμβρίου 1902

2. Κατά την ΙΣΤ΄Περίοδο από 17 Νοεμβρίου 1902 μέχρι 22 Δεκεμβρίου 1904

3. Κατά την ΙΖ΄Περίοδο από 20 Φεβρουαρίου 1905 μέχρι 1 Φεβρουαρίου 1906

4. Κατά την ΙΗ΄Περίοδο από 26 Μαρτίου 1906 μέχρι 25 Μαρτίου 1910.
(Πηγή: Βουλή των Ελλήνων)

Ο Πίπης Αγάθος παραχώρησε δωρεάν προς την Κοινότητα μέρος του χώρου τση υπάρχουσας πλατείας. Πολύ παλιά, ο δρόμος ανήβαινε από του Πολυλά και επήγαινε ίσια κατά το Κάμπο, αφήνοντας λίγο τόπο προς τα αριστερά. Ο Πίπης Αγάθος έδωκε λοιπόν χώρο και διαμόρφωσε και τα σκαλιά, όπως είναι σήμερα. Ο τόπος που πέρσεψε, αγοράστηκε από το Μήκιο το Μολοχίτη, τον πατέρα του Λολή. Προς τιμήν του Πϊπη Αγάθου αναρτήθηκε πολύ αργότερα μία ταμπέλα στην πλατεία του χωριού, από τον τότε Πρόεδρο τση Κοινότητας Γεώργιο Κορακιανίτη Λαή. Αργότερα, κάποιοι άλλοι άνθρωποι στο χωριό, για πολιτικούς λόγους, κατιβάσανε τη ταμπέλα αυτή.

Ο Πίπης Αγάθος ήτανε γιός του επίσης Βουλευτή Αχιλλέα Αγάθου και τη γυναίκα του τηνε λέγανε Κωνσταντίνα. Έμενε εκεί που είναι τώρα το σπίτι του Λολή.
Για περισσότερες πληροφορίες, ανατρέξτε στην ανάρτηση “Τρεις Λιαπαδίτες Βουλευτές”.

Τα λουτρουβιά του χωριού

Σαν ελαιοπαραγωγικό χωριό, τσου Λιαπάδες υπήρχανε πολλά λουτρουβιά. Ήτανε λουτρουβιά ιδιωτικά για τη σοδειά του καθενός και κοινόχρηστα που αλέθανε και ελιές αλλουνώνες. Τα λουτρουβιά ξεχωρίζονται ακόμη σε παραδοσιακά με κινητήρια δύναμη το άλογο ή το γάιδαρο και σε μηχανοκίνητα με κινητήρια δύναμη τον ατμό και τον ηλεκτρισμό.

Παραδοσιακό διακοσμητικό λιθάρι

Στο λουτρουβιό, εβάνανε τσι ελιές μετρημένες σε αλεσιές και τσι αλέθανε με τα λιθάρια που τα τράβουνε άλογο ή γάϊδαρος. Ακατόπι εβάνανε τα ζυμάρια σε σφυρίδες, που ύστερα τσι εβάνανε στη βίδα και τσι εσφίγγανε με τον αργάτη. Το λάδι έπεφτε στο κατωλαύρι και από κει το βγάνανε με τον κούτελα. Ο κούτελας είναι η μισή κολόκα. Έπειτα εγιομίζανε με το χωνί τα αγγιά που παλαιότερα ήτανε τα κατσούπια και τώρα τα μπιτόνια. Πολλά παιδιά επηγαίνανε στο λουτρουβιό με ένα κομμάτι ψωμί και εχαλεύανε να τσου το κάμουνε μπουκουβάλα, δηλαδή να τσου το βουτήσουνε στο κατωλαύρι. Σε λίγες ώρες ο παραγωγός έπαιρνε το λάδι του, αφού το λουτρουβιό εβάστουνε το ξάϊ, δηλαδή τα αλεστικά δικαιώματα.

Η οξύτητα του λαδιού είναι ανάλογη με την περιποίγηση που έχουνε οι ελιές. Οι καλές ελιές βγάνουνε από 3 μέχρι 5 βαθμούς. Οι πολλοί βγάνουνε ...μέχρι 25άρι! Τα τελευταία χρόνια όμως στο χωριό βγάνουνε λάδι με χαμηλή οξύτητα.

Αναφέρουμε όσα λουτρουβιά γνωρίζουμε και αν αλησμονήσαμε και κάποια, είμαστε ανοιχτοί να το διορθώσουμε. 

Παραδοσιακά λουτρουβιά λοιπόν είχανε: Αντάρτης (μονολίθαρο), Αντριόλος, Βιάρος, Γιάννης Μποζίκης, Δημάρχενα, Κεμαρίδιας, Λεπενιώτης, Λολής,  Ματζής Σπύρος, Ματζής Γιάννης, Μεσόνης (μονολίθαρο), Ντορής Σπύρος, Παπαρέλας, Σινιόρης, Σόκας Δήμος, Σπύρος τση Μυράνθης, Τζίτζηρας Βασίλης, Τζούρος, Τσοτσώνης, Φάλτσος, 

Μηχανοκίνητα: Αντζουλής Μακελάρης, Βελές, Καβαλάρης, Λαής Γιώργος, Πέπος (μηχανή), Πέπος γιατρός, Πέπος Σπύρος, Συνεταιρισμός.

Σήμερα στο χωριό μας –ατυχώς- δεν λειτουργεί κανένα λουτρουβιό. Όλοι πάνε τσι ελιές τους για άλεσμα αλλού, άλλοι στου Καρτούτση, άλλοι στο Βίστωνα, άλλοι τσου Σιναράδες... και όθε αλλού.
Επίσημα στοιχεία της Ενετικής κυβέρνησης, αναφέρουν ότι το 1756, στην Κέρκυρα και στους Παξούς υπήρχαν 877 λουτρουβιά.
Σχετικά με το θέμα, επισκεφθείτε και την ανάρτηση: “Ο Λιαπαδίτικος ελαιώνας”.

Τα πηγάδια του χωριού

Το πηγάδι τσου Σκάμπους

Από τα πηγάδια του χωριού, οι παλαιοί Λιαπαδίτες αντλούσαν παλαιότερα το νερό. Το νερό είναι ένα κοινωνικό αγαθό που ανήκει σε όλους και που όλοι δικαιούνται να έχουν εύκολη πρόσβαση τσι πηγές του. Νερό δικαιούνται ακόμη και τα ζώα, μικρά ή μεγάλα, γιαυτό και σε περιπτώσεις λειψυδρίας, ετοιχοκολλούσανε στο χωριό μία ταμπέλα που έλεγε πόσο νερό δικαιούνται τα ζώα. Οι άνθρωποι επαίρνανε το νερό από τα πηγάδια, για να πίνουνε αλλά και για τη λάτρα του σπιτιού. Για το μαγειριό, για το πλύσιμο των σκουτιών και για ατομική καθαριότητα, που ετότες εγενόντανε πιο αραιά και με λιγότερο νερό. Το νερό τση βροχής που το εμαζώνανε από τσι σγόρνες, τόχανε για να ποτίσουνε τα ζα και τσου κήπους. Για την αλυσίβα επροτιμούσανε το νερό τση βροχής, όπως και για άλλες χρήσεις όπου το βρόχινο νερό ήτανε το καλύτερο, μοναχά που δεν επινόντανε. 

Το πατινό στο Νιο.

Τα πηγάδια είχανε τροχαλιά από πέτρες στο εσωτερικό τους και τράχηλα ένα μέτρο πάνω από τη γης για προστασία, ενώ στον πάτο τους είχανε την πηγαδίνα, που ήτανε ένας λάκκος στο κέντρο του θυθού για να πέφτουν εκει μέσα τα μπάμπαλα. Το νερό το εβγάνανε με το σίκλο ή με ένα λατί. Εμολέρνανε το σίκλο με το σκοινί στο πηγάδι, του κάνανε  μία γυρισιά, τονε γιομίζανε νερό και τον ανηβάζανε για να γιομίσουνε τα αγγιά τους. Άμα ο σίκλος έντενε ή εκοβγόντανε το σκοινί, τον εβγάνανε με το ραμπαούλι, που είναι ένα είδος σα μία μιτσή άγκυρα. Τα πηγάδια, εχρησιμοποιούντανε παλαιά και σαν ψυγεία. Θυμούνται οι παλαιοί, ότι στη Γιόφυρα ο Πατάτας και ο Πουλακίδας, είχανε τσι γαζόζες και τσι μπύρες μέσα στο πηγάδι για να είναι δροσερές. Ακόμα και εσήμερα κάποιοι Λιαπαδίτες έχουνε μέσα στα πηγάδια τους ένα σκοινί και κρεμάνε ένα μποτσί μέ καθαρό νερό ή με ούζο για τσι ανάγκες τους. Το ίδιο έκανε και ο Αιμίλιος ο Γιανναδίτης που εκρέμουνε το κρασί του στο πηγάδι για να είναι φρέσκο.

Ο Βόθινας

Τα πηγάδια στο χωριό τα επισκεφτόντανε κάθε μέρα όλα τα σπίτια για να πάρουνε νερό για τσι ανάγκες τους. Συνήθως τη μεταφορά τηνε κάνανε οι γαϊδάροι, που ήτανε φορτωμένοι με τσι ξύλινες κάρτες, με τεπόζιτα ή με λάτες. Η κάθε γυναίκα έπαιρνε και στο κεφάλι της μία λάτα γιομάτηνε. Έβανε ένα μποδολόγο από μια ποδιά ή κάποιο σκουτί και κάποια άλλη γυναίκα τση απόθωνε τη λάτα απάνω στο μποδολόγο. 
Για να μην κλουδακάει το νερό στη λάτα, εβάνανε ένα λιόκλαρο. Στο πηγάδι, έπινε και ο γάϊδαρος, ο οποίος έπινε από το σίκλο, αλλά δεν τονε σιενόντανε καένας γιατί είναι χορτοφάγο ζώο. Για να πιεί το άλογο και η αγελάδα, τσου σουρίζανε. 
Τα δημόσια (κοινόχρηστα) πηγάδια στο χωριό, που ήτανε βρυσικά, εβρισκόντανε κοντά στο χωριό και ήτανε τα εξής: Τρία πηγάδια ήτανε στο Νιό, το κορφινό, το πατινό και ο βόθινας που το νερό του δεν επινόντανε. Τα πηγάδια του Ανίκητου και τση Καμάρας, τα κάνανε οι Ενετοί, μαζί με άλλα οχυρωματικά έργα, προσφορά για τσου κατοίκους του χωριού. Είναι σκεπασμένα με θόλο και αποτελούν μνημεία τέχνης για την εποχή εκείνηνε. 

Το κορφινό στο Νιό

Δεν έχουμε πληροφορίες για τη χρονολογία που εγινήκανε. Περίπου το 1950, εγινήκανε τα πηγάδια τσου Σκάμπους και στην Καμάρα. Ελειτουργούσανε με αντλία (πόμπα), όχι όμως για πολύ καιρό, γιατί όλο εχαλούσανε από την άγνοια και την πολλή και άσκοπη χρήση και γιατί την εποχή εκείνηνε, δεν επροβλέψανε για ταχτική συντήρηση. 

Πολλά άλλα πηγάδια υπάρχουνε σε χτήματα χωριανώνες, για να ποτίζουνε τσου κήπους τους. Τα πιο πολλά πηγάδια είναι στο Απανωλίβαδο, στη Βρύση, στο Κοπάκι, τσου Μεσόνους, στον Πηλό, στην Καμάρα και σε άλλα μέρη του ίδιου ύψους από τη θάλασσα. Τα πιλιότερα είχανε και γεράνιο, που ήτανε μία μακριά λάντσα με αντίβαρο στο απίσω μέρος και ανιβοκατίβενε εύκολα.

Το πηγάδι του Ανίκητου

Στο βουνί δεν υπάρχουνε βρυσικά πηγάδια, αλλά στέρνες που τσι γιομίζουνε με νερό τση βροχής, που το μαζώνουνε με σγόρνες ή με αυλάκια, για νάχουνε νερό για τα ραντίσματα. Εσήμερα,τα πηγάδια του χωριού επαρατηθήκανε και δε λειτουργούνε ούτε σαν μουσειακά κομμάτια. Στο ένα στο Νιό, εβγήκε μία αγριοσουκιά και εχάλασε το πηγάδι, που παλιά ήτανε το σουλάτσο αγοριών και κοριτσιών. Τση Καμάρας το πηγάδι εχώθηκε από τα χώματα και καμμία Αρχή δεν ενδιαφέρθηκε να τα ασκώσει (δέκα χρόνια είναι εκεί). Το πηγάδι του Ανίκητου εξωραΐστηκε και είναι μεν όμορφο, όμως έχασε την ιστορία του και την ομορφιά τση παλαιότητας.
Εκτός από τα δημόσια - κοινόχρηστα πηγάδια, όπως αναφέρονται παραπάνω, υπάρχουν σε χτήματα χωριανώνες, μερικά πηγάδια περιποιημένα, με υψηλή αρχιτεκτονική, με θόλο, που δείχνουν καθαρά ότι ανήκουνε σε ιδιώτες.

Όσοι ξέρουνε πληροφορίες για τα πηγάδια του χωριού, να μας τσι δώκουνε. Είναι ευπρόσδεκτες... 

Γυμνάσιο Λιαπάδων ...ελπίδες ομαλής λειτουργίας

Η ιστορία για το κλείσιμο του Γυμνάσιου Λιαπάδων από τη νέα εκπαιδευτική περίοδο, αρχίζει να εκτονώνεται και το μέλλον τση λειτουργίας του θα αποφασισθεί τους επόμενους καλοκαιρινούς μήνες, με τις απαραίτητες παραστάσεις που θα γίνουνε προς κάθε κατεύθυνση, όθε χρειάζονται δηλαδή.

Οι αντιδράσεις των Λιαπαδιτών, μπορούν να χαρακτηρισθούνε ήσυχες έως μετριοπαθείς, σε κόσμιο πάντως χαρακτήρα, όπως αρμόζει στην περίπτωση και στο ήθος των κατοίκων. Η διαμαρτυρία των χωριανών που συνοδευόντανε και από το κλείσιμο των εκλογικών κέντρων του χωριού μας στις 6 Μαΐου, είχε μεγάλη επιτυχία, καθώς στο πρόβλημα  δόθηκε μεγάλη δημοσιότητα από όλα τα μέσα -όχι μόνο τα τοπικά- και μεταδόθηκε αυθημερόν σε πανελλαδική εμβέλεια.

Μετά τη δημοσίευση στην εφημερίδα τση κυβέρνησης στις 3 Μαΐου 2012 της υπουργικής απόφασης που κλείνει το Γυμνάσιο Λιαπάδων (ΦΕΚ 1283/ΤΒ/11-4-2012), οι κάτοικοι του χωριού μετά από λαϊκή συνέλευση αναλάβανε δράση προς κάθε κατεύθυνση, που περιλαμβάνει ακόμα και ταξίδι στην Αθήνα, για παραστάσεις στο υπουργείο Παιδείας.

Κουτσομπολιά στο χωριό λένε, πως το πρόβλημα το δημιουργήσανε παράγοντες που πρόσκεινται στο Σκριπερό, εκμεταλλευόμενοι κάποιες καταστάσεις και σε δεδομένη στιγμή, περάσανε την απόφαση για το κλείσιμο του γυμνάσιου. Το τι εκάμανε, θα το βρούνε τσι κάλπες στις επόμενες δημοτικές εκλογές. Εβγάλανε τα μάτια τους με τα χέρια τους. Οι χωριανοί μας θυμούνται.

Οι Λιαπαδίτες φιλοδοξούν ότι οι μαθητές του χωριού, την προσεχή σχολική χρονιά, θα πάνε στο Γυμνάσιο Λιαπάδων, στο οποίο πιθανόν να δοθεί χρόνος παράτασης για υλοποίηση τση απόφασης. Θα σας κρατάμε ενήμερους.

Γυμνάσιο Λιαπάδων, εμπλοκή στη λειτουργία του

Την Παρασκευή 4 Μαΐου 2012, δύο μέρες πριν τις εκλογές, κυκλοφόρησε στο χωριό η είδηδη ότι το Γυμνάσιο Λιαπάδων θα πάψει να λειτουργεί από τη νέα σχολική χρονιά και ότι τα Λιαπαδιτόπουλα θα πρέπει να πηγαίνουν προσεχώς στο Γυμνάσιο του Σκριπερού. Από την ίδρυση του Γυμνάσιου και μέχρι σήμερα, η εύρυθμη λειτουργία του, αλλά και η αξιοπιστία του είναι γνωστή στους εκπαιδευτικούς κύκλους της Κέρκυρας.
Σύμφωνα με πληροφορίες, από πέρσι έγινε μποϊκοτάζ στο Γυμνάσιο, με την υπόδειξη οι μαθητές από τουε Λάκωνες να πηγαίνουν στο Γυμνάσιο Σκριπερού. Φέτος, και λίγο πριν το τέλος της εκπαιδευτικής χρονιάς, ανακοινώθηκε και επίσημα η διακοπή ... της λειτουργίας του.

Στο χωριό συζητάνε για συγκεκριμένο πολιτικό πρόσωπο του κερκυραϊκού χώρου, που μεθόδευσε από πέρσι τις εξελίξεις.

Οι τοπικές οργανώσεις του χωριού, μαζί και με φίλους δείχνουν για το θέμα έντονο ενδιαφέρον και έχουν προγραμματίσει συγκέντρωση στο Δημοτικό Σχολείο για μεθαύριο Τρίτη 8 Μαΐου 2012, προκειμένου να συζητηθεί το θέμα, να ακουσθούν απόψεις, να παρθούν αποφάσεις, ώστε να μεθοδευθούν και να γίνουν κάποιοι ελιγμοί, για την ακύρωση της παραπάνω απόφασης.

Θα προσφέρουμε από αυτή τη στήλη συνεχή ενημέρωση στου αναγνώστες μας για το θέμα.

Μείνετε συντονισμένοι σε αυτή τη σελίδα για τη συνέχεια...