Πλατεία Πίπη Αγάθου

Οι παλαιότεροι θυμούνται, πως στην πλατεία του χωριού είχανε βάλει μία ταμπέλα που έλεγε ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΙΠΗ ΑΓΑΘΟΥ. Αυτό είναι σίγουρο και δεν αμφισβητείται, καθώς υπάρχουνε πολλοί χωριανοί εν ζωή που το θυμούνται. Αναζητώντας πληροφορίες ποιός είναι ο Πίπης Αγάθος και γιατί ονομάσανε την πλατεία με το όνομά του, μάθαμε πως ο Πίπης Αγάθος ήτανε Βουλευτής. Αυτό μας το επιβεβαιώσανε πολλοί στο χωριό.

Η Βουλή των Ελλήνων, απαντώντας σε σχετικό αίτημά μας, μας ενημέρωσε ότι ο Αγάθος Α. Σπύρος (Πίπης), ήτανε Βουλευτής Κέρκυρας και πολιτεύτηκε για δώδεκα (12) συνεχή χρόνια (από το 1899 μέχρι το 1910). 
Συγκεκριμένα, εκλέχθηκε Βουλευτής για τρεις συνεχείς τετραετίες και συμμετείχε τσι παρακάτω βουλευτικές περιόδους:

1. Κατά την ΙΕ΄Περίοδο από 7 Φεβρουαρίου 1899 μέχρι 19 Σεπτεμβρίου 1902

2. Κατά την ΙΣΤ΄Περίοδο από 17 Νοεμβρίου 1902 μέχρι 22 Δεκεμβρίου 1904

3. Κατά την ΙΖ΄Περίοδο από 20 Φεβρουαρίου 1905 μέχρι 1 Φεβρουαρίου 1906

4. Κατά την ΙΗ΄Περίοδο από 26 Μαρτίου 1906 μέχρι 25 Μαρτίου 1910.
(Πηγή: Βουλή των Ελλήνων)

Ο Πίπης Αγάθος παραχώρησε δωρεάν προς την Κοινότητα μέρος του χώρου τση υπάρχουσας πλατείας. Πολύ παλιά, ο δρόμος ανήβαινε από του Πολυλά και επήγαινε ίσια κατά το Κάμπο, αφήνοντας λίγο τόπο προς τα αριστερά. Ο Πίπης Αγάθος έδωκε λοιπόν χώρο και διαμόρφωσε και τα σκαλιά, όπως είναι σήμερα. Ο τόπος που πέρσεψε, αγοράστηκε από το Μήκιο το Μολοχίτη, τον πατέρα του Λολή. Προς τιμήν του Πϊπη Αγάθου αναρτήθηκε πολύ αργότερα μία ταμπέλα στην πλατεία του χωριού, από τον τότε Πρόεδρο τση Κοινότητας Γεώργιο Κορακιανίτη Λαή. Αργότερα, κάποιοι άλλοι άνθρωποι στο χωριό, για πολιτικούς λόγους, κατιβάσανε τη ταμπέλα αυτή.

Ο Πίπης Αγάθος ήτανε γιός του επίσης Βουλευτή Αχιλλέα Αγάθου και τη γυναίκα του τηνε λέγανε Κωνσταντίνα. Έμενε εκεί που είναι τώρα το σπίτι του Λολή.
Για περισσότερες πληροφορίες, ανατρέξτε στην ανάρτηση “Τρεις Λιαπαδίτες Βουλευτές”.

Τα λουτρουβιά του χωριού

Σαν ελαιοπαραγωγικό χωριό, τσου Λιαπάδες υπήρχανε πολλά λουτρουβιά. Ήτανε λουτρουβιά ιδιωτικά για τη σοδειά του καθενός και κοινόχρηστα που αλέθανε και ελιές αλλουνώνες. Τα λουτρουβιά ξεχωρίζονται ακόμη σε παραδοσιακά με κινητήρια δύναμη το άλογο ή το γάιδαρο και σε μηχανοκίνητα με κινητήρια δύναμη τον ατμό και τον ηλεκτρισμό.

Παραδοσιακό διακοσμητικό λιθάρι

Στο λουτρουβιό, εβάνανε τσι ελιές μετρημένες σε αλεσιές και τσι αλέθανε με τα λιθάρια που τα τράβουνε άλογο ή γάϊδαρος. Ακατόπι εβάνανε τα ζυμάρια σε σφυρίδες, που ύστερα τσι εβάνανε στη βίδα και τσι εσφίγγανε με τον αργάτη. Το λάδι έπεφτε στο κατωλαύρι και από κει το βγάνανε με τον κούτελα. Ο κούτελας είναι η μισή κολόκα. Έπειτα εγιομίζανε με το χωνί τα αγγιά που παλαιότερα ήτανε τα κατσούπια και τώρα τα μπιτόνια. Πολλά παιδιά επηγαίνανε στο λουτρουβιό με ένα κομμάτι ψωμί και εχαλεύανε να τσου το κάμουνε μπουκουβάλα, δηλαδή να τσου το βουτήσουνε στο κατωλαύρι. Σε λίγες ώρες ο παραγωγός έπαιρνε το λάδι του, αφού το λουτρουβιό εβάστουνε το ξάϊ, δηλαδή τα αλεστικά δικαιώματα.

Η οξύτητα του λαδιού είναι ανάλογη με την περιποίγηση που έχουνε οι ελιές. Οι καλές ελιές βγάνουνε από 3 μέχρι 5 βαθμούς. Οι πολλοί βγάνουνε ...μέχρι 25άρι! Τα τελευταία χρόνια όμως στο χωριό βγάνουνε λάδι με χαμηλή οξύτητα.

Αναφέρουμε όσα λουτρουβιά γνωρίζουμε και αν αλησμονήσαμε και κάποια, είμαστε ανοιχτοί να το διορθώσουμε. 

Παραδοσιακά λουτρουβιά λοιπόν είχανε: Αντάρτης (μονολίθαρο), Αντριόλος, Βιάρος, Γιάννης Μποζίκης, Δημάρχενα, Κεμαρίδιας, Λεπενιώτης, Λολής,  Ματζής Σπύρος, Ματζής Γιάννης, Μεσόνης (μονολίθαρο), Ντορής Σπύρος, Παπαρέλας, Σινιόρης, Σόκας Δήμος, Σπύρος τση Μυράνθης, Τζίτζηρας Βασίλης, Τζούρος, Τσοτσώνης, Φάλτσος, 

Μηχανοκίνητα: Αντζουλής Μακελάρης, Βελές, Καβαλάρης, Λαής Γιώργος, Πέπος (μηχανή), Πέπος γιατρός, Πέπος Σπύρος, Συνεταιρισμός.

Σήμερα στο χωριό μας –ατυχώς- δεν λειτουργεί κανένα λουτρουβιό. Όλοι πάνε τσι ελιές τους για άλεσμα αλλού, άλλοι στου Καρτούτση, άλλοι στο Βίστωνα, άλλοι τσου Σιναράδες... και όθε αλλού.
Επίσημα στοιχεία της Ενετικής κυβέρνησης, αναφέρουν ότι το 1756, στην Κέρκυρα και στους Παξούς υπήρχαν 877 λουτρουβιά.
Σχετικά με το θέμα, επισκεφθείτε και την ανάρτηση: “Ο Λιαπαδίτικος ελαιώνας”.

Τα πηγάδια του χωριού

Το πηγάδι τσου Σκάμπους

Από τα πηγάδια του χωριού, οι παλαιοί Λιαπαδίτες αντλούσαν παλαιότερα το νερό. Το νερό είναι ένα κοινωνικό αγαθό που ανήκει σε όλους και που όλοι δικαιούνται να έχουν εύκολη πρόσβαση τσι πηγές του. Νερό δικαιούνται ακόμη και τα ζώα, μικρά ή μεγάλα, γιαυτό και σε περιπτώσεις λειψυδρίας, ετοιχοκολλούσανε στο χωριό μία ταμπέλα που έλεγε πόσο νερό δικαιούνται τα ζώα. Οι άνθρωποι επαίρνανε το νερό από τα πηγάδια, για να πίνουνε αλλά και για τη λάτρα του σπιτιού. Για το μαγειριό, για το πλύσιμο των σκουτιών και για ατομική καθαριότητα, που ετότες εγενόντανε πιο αραιά και με λιγότερο νερό. Το νερό τση βροχής που το εμαζώνανε από τσι σγόρνες, τόχανε για να ποτίσουνε τα ζα και τσου κήπους. Για την αλυσίβα επροτιμούσανε το νερό τση βροχής, όπως και για άλλες χρήσεις όπου το βρόχινο νερό ήτανε το καλύτερο, μοναχά που δεν επινόντανε. 

Το πατινό στο Νιο.

Τα πηγάδια είχανε τροχαλιά από πέτρες στο εσωτερικό τους και τράχηλα ένα μέτρο πάνω από τη γης για προστασία, ενώ στον πάτο τους είχανε την πηγαδίνα, που ήτανε ένας λάκκος στο κέντρο του θυθού για να πέφτουν εκει μέσα τα μπάμπαλα. Το νερό το εβγάνανε με το σίκλο ή με ένα λατί. Εμολέρνανε το σίκλο με το σκοινί στο πηγάδι, του κάνανε  μία γυρισιά, τονε γιομίζανε νερό και τον ανηβάζανε για να γιομίσουνε τα αγγιά τους. Άμα ο σίκλος έντενε ή εκοβγόντανε το σκοινί, τον εβγάνανε με το ραμπαούλι, που είναι ένα είδος σα μία μιτσή άγκυρα. Τα πηγάδια, εχρησιμοποιούντανε παλαιά και σαν ψυγεία. Θυμούνται οι παλαιοί, ότι στη Γιόφυρα ο Πατάτας και ο Πουλακίδας, είχανε τσι γαζόζες και τσι μπύρες μέσα στο πηγάδι για να είναι δροσερές. Ακόμα και εσήμερα κάποιοι Λιαπαδίτες έχουνε μέσα στα πηγάδια τους ένα σκοινί και κρεμάνε ένα μποτσί μέ καθαρό νερό ή με ούζο για τσι ανάγκες τους. Το ίδιο έκανε και ο Αιμίλιος ο Γιανναδίτης που εκρέμουνε το κρασί του στο πηγάδι για να είναι φρέσκο.

Ο Βόθινας

Τα πηγάδια στο χωριό τα επισκεφτόντανε κάθε μέρα όλα τα σπίτια για να πάρουνε νερό για τσι ανάγκες τους. Συνήθως τη μεταφορά τηνε κάνανε οι γαϊδάροι, που ήτανε φορτωμένοι με τσι ξύλινες κάρτες, με τεπόζιτα ή με λάτες. Η κάθε γυναίκα έπαιρνε και στο κεφάλι της μία λάτα γιομάτηνε. Έβανε ένα μποδολόγο από μια ποδιά ή κάποιο σκουτί και κάποια άλλη γυναίκα τση απόθωνε τη λάτα απάνω στο μποδολόγο. 
Για να μην κλουδακάει το νερό στη λάτα, εβάνανε ένα λιόκλαρο. Στο πηγάδι, έπινε και ο γάϊδαρος, ο οποίος έπινε από το σίκλο, αλλά δεν τονε σιενόντανε καένας γιατί είναι χορτοφάγο ζώο. Για να πιεί το άλογο και η αγελάδα, τσου σουρίζανε. 
Τα δημόσια (κοινόχρηστα) πηγάδια στο χωριό, που ήτανε βρυσικά, εβρισκόντανε κοντά στο χωριό και ήτανε τα εξής: Τρία πηγάδια ήτανε στο Νιό, το κορφινό, το πατινό και ο βόθινας που το νερό του δεν επινόντανε. Τα πηγάδια του Ανίκητου και τση Καμάρας, τα κάνανε οι Ενετοί, μαζί με άλλα οχυρωματικά έργα, προσφορά για τσου κατοίκους του χωριού. Είναι σκεπασμένα με θόλο και αποτελούν μνημεία τέχνης για την εποχή εκείνηνε. 

Το κορφινό στο Νιό

Δεν έχουμε πληροφορίες για τη χρονολογία που εγινήκανε. Περίπου το 1950, εγινήκανε τα πηγάδια τσου Σκάμπους και στην Καμάρα. Ελειτουργούσανε με αντλία (πόμπα), όχι όμως για πολύ καιρό, γιατί όλο εχαλούσανε από την άγνοια και την πολλή και άσκοπη χρήση και γιατί την εποχή εκείνηνε, δεν επροβλέψανε για ταχτική συντήρηση. 

Πολλά άλλα πηγάδια υπάρχουνε σε χτήματα χωριανώνες, για να ποτίζουνε τσου κήπους τους. Τα πιο πολλά πηγάδια είναι στο Απανωλίβαδο, στη Βρύση, στο Κοπάκι, τσου Μεσόνους, στον Πηλό, στην Καμάρα και σε άλλα μέρη του ίδιου ύψους από τη θάλασσα. Τα πιλιότερα είχανε και γεράνιο, που ήτανε μία μακριά λάντσα με αντίβαρο στο απίσω μέρος και ανιβοκατίβενε εύκολα.

Το πηγάδι του Ανίκητου

Στο βουνί δεν υπάρχουνε βρυσικά πηγάδια, αλλά στέρνες που τσι γιομίζουνε με νερό τση βροχής, που το μαζώνουνε με σγόρνες ή με αυλάκια, για νάχουνε νερό για τα ραντίσματα. Εσήμερα,τα πηγάδια του χωριού επαρατηθήκανε και δε λειτουργούνε ούτε σαν μουσειακά κομμάτια. Στο ένα στο Νιό, εβγήκε μία αγριοσουκιά και εχάλασε το πηγάδι, που παλιά ήτανε το σουλάτσο αγοριών και κοριτσιών. Τση Καμάρας το πηγάδι εχώθηκε από τα χώματα και καμμία Αρχή δεν ενδιαφέρθηκε να τα ασκώσει (δέκα χρόνια είναι εκεί). Το πηγάδι του Ανίκητου εξωραΐστηκε και είναι μεν όμορφο, όμως έχασε την ιστορία του και την ομορφιά τση παλαιότητας.
Εκτός από τα δημόσια - κοινόχρηστα πηγάδια, όπως αναφέρονται παραπάνω, υπάρχουν σε χτήματα χωριανώνες, μερικά πηγάδια περιποιημένα, με υψηλή αρχιτεκτονική, με θόλο, που δείχνουν καθαρά ότι ανήκουνε σε ιδιώτες.

Όσοι ξέρουνε πληροφορίες για τα πηγάδια του χωριού, να μας τσι δώκουνε. Είναι ευπρόσδεκτες... 

Γυμνάσιο Λιαπάδων ...ελπίδες ομαλής λειτουργίας

Η ιστορία για το κλείσιμο του Γυμνάσιου Λιαπάδων από τη νέα εκπαιδευτική περίοδο, αρχίζει να εκτονώνεται και το μέλλον τση λειτουργίας του θα αποφασισθεί τους επόμενους καλοκαιρινούς μήνες, με τις απαραίτητες παραστάσεις που θα γίνουνε προς κάθε κατεύθυνση, όθε χρειάζονται δηλαδή.

Οι αντιδράσεις των Λιαπαδιτών, μπορούν να χαρακτηρισθούνε ήσυχες έως μετριοπαθείς, σε κόσμιο πάντως χαρακτήρα, όπως αρμόζει στην περίπτωση και στο ήθος των κατοίκων. Η διαμαρτυρία των χωριανών που συνοδευόντανε και από το κλείσιμο των εκλογικών κέντρων του χωριού μας στις 6 Μαΐου, είχε μεγάλη επιτυχία, καθώς στο πρόβλημα  δόθηκε μεγάλη δημοσιότητα από όλα τα μέσα -όχι μόνο τα τοπικά- και μεταδόθηκε αυθημερόν σε πανελλαδική εμβέλεια.

Μετά τη δημοσίευση στην εφημερίδα τση κυβέρνησης στις 3 Μαΐου 2012 της υπουργικής απόφασης που κλείνει το Γυμνάσιο Λιαπάδων (ΦΕΚ 1283/ΤΒ/11-4-2012), οι κάτοικοι του χωριού μετά από λαϊκή συνέλευση αναλάβανε δράση προς κάθε κατεύθυνση, που περιλαμβάνει ακόμα και ταξίδι στην Αθήνα, για παραστάσεις στο υπουργείο Παιδείας.

Κουτσομπολιά στο χωριό λένε, πως το πρόβλημα το δημιουργήσανε παράγοντες που πρόσκεινται στο Σκριπερό, εκμεταλλευόμενοι κάποιες καταστάσεις και σε δεδομένη στιγμή, περάσανε την απόφαση για το κλείσιμο του γυμνάσιου. Το τι εκάμανε, θα το βρούνε τσι κάλπες στις επόμενες δημοτικές εκλογές. Εβγάλανε τα μάτια τους με τα χέρια τους. Οι χωριανοί μας θυμούνται.

Οι Λιαπαδίτες φιλοδοξούν ότι οι μαθητές του χωριού, την προσεχή σχολική χρονιά, θα πάνε στο Γυμνάσιο Λιαπάδων, στο οποίο πιθανόν να δοθεί χρόνος παράτασης για υλοποίηση τση απόφασης. Θα σας κρατάμε ενήμερους.

Γυμνάσιο Λιαπάδων, εμπλοκή στη λειτουργία του

Την Παρασκευή 4 Μαΐου 2012, δύο μέρες πριν τις εκλογές, κυκλοφόρησε στο χωριό η είδηδη ότι το Γυμνάσιο Λιαπάδων θα πάψει να λειτουργεί από τη νέα σχολική χρονιά και ότι τα Λιαπαδιτόπουλα θα πρέπει να πηγαίνουν προσεχώς στο Γυμνάσιο του Σκριπερού. Από την ίδρυση του Γυμνάσιου και μέχρι σήμερα, η εύρυθμη λειτουργία του, αλλά και η αξιοπιστία του είναι γνωστή στους εκπαιδευτικούς κύκλους της Κέρκυρας.
Σύμφωνα με πληροφορίες, από πέρσι έγινε μποϊκοτάζ στο Γυμνάσιο, με την υπόδειξη οι μαθητές από τουε Λάκωνες να πηγαίνουν στο Γυμνάσιο Σκριπερού. Φέτος, και λίγο πριν το τέλος της εκπαιδευτικής χρονιάς, ανακοινώθηκε και επίσημα η διακοπή ... της λειτουργίας του.

Στο χωριό συζητάνε για συγκεκριμένο πολιτικό πρόσωπο του κερκυραϊκού χώρου, που μεθόδευσε από πέρσι τις εξελίξεις.

Οι τοπικές οργανώσεις του χωριού, μαζί και με φίλους δείχνουν για το θέμα έντονο ενδιαφέρον και έχουν προγραμματίσει συγκέντρωση στο Δημοτικό Σχολείο για μεθαύριο Τρίτη 8 Μαΐου 2012, προκειμένου να συζητηθεί το θέμα, να ακουσθούν απόψεις, να παρθούν αποφάσεις, ώστε να μεθοδευθούν και να γίνουν κάποιοι ελιγμοί, για την ακύρωση της παραπάνω απόφασης.

Θα προσφέρουμε από αυτή τη στήλη συνεχή ενημέρωση στου αναγνώστες μας για το θέμα.

Μείνετε συντονισμένοι σε αυτή τη σελίδα για τη συνέχεια...

Χριστός Ανέστη χωριανοί

Σε όλους τσου Λιαπαδίτες -όθε βρίσκονται- και τσου φίλους του χωριού μας, τσου λέμε το Χριστός Ανέστη, εκ βάθους καρδίας. Η Λαμπριά στο χωριό μας, είναι η καλύτερη και για όσους λείπουνε, δικαιολογημένα το μυαλό τους είναι πάντα εκεί.
Η Λαμπριά στο χωριό έχει τσι χάρες της και ζηλεύεται, πώς να το κάμουμε; Μηδά κουτοί είναι όσοι έρχονται και κάνουνε Πάσχα τσου Λιαπάδες.
Άλλο ν'ακούς το Νικόλα το Τσαγκάρη να ψέλνει το “Αι γενεαί πάσαι” κι' άλλο να ακούς άλλες φωνές ...υποκατάστατα. Άλλο να βαρεί σμπάρα ο Κάλυκας κι' άλλο να ακούς τσάκα τσούκες.

Ευχή για όλους να περνάτε καλά και του χρόνου με υγεία, όλοι οι απόντες να μάστενε στο χωριό.

Και κακή Λαμπριά να μην έχετε...

Η διατροφή στο χωριό, άλλοντες και τώρα

Τί θα φάμετε εσήμερα; Μα εξαρτάται για πια εποχή μιλάμε. Αν μιλάμε για τα παλαιά χρόνια, το μενού είναι στράτσο. Ότι βρίσκεται πρόσφορο. Αν μιλάμε για εσήμερα, το μενού έχει απ' όλα. Μέσα στα τελευταία πενήντα χρόνια, οι Λιαπαδίτες εμεταλλαχτήκανε -όπως και όλοι οι άνθρωποι- και αλλάξανε τρόπους. Άλλοι πιστεύουνε πως τώρα είναι καλύτερα, κάποιοι άλλοι αναπολούνε το παρελθόν. Λίγο πολύ, όλοι δίκιο έχουνε...

Άλλοντες: Αποδεικνύεται ότι το παρελθόν ήτανε καλύτερη εποχή απ’ ότι τώρα. Τα παλιά τα χρόνια, οι παλαιοί μας επαιρνούσανε φτωχά τρώγωντας ότι εβγάνανε τα χωράφια τους και δεν επεινάσανε ούτε στην εποχή τση μεγάλης πείνας. Και άμα λέμε οι παλαιοί Λιαπαδίτες, εννοούμε και μένανε που τα γράφω και σας που τα διαβάζετε. Κάποιοι για νάχουνε απ' όλα, εκάνανε αλλαή τα προϊόντα τους. Παναπεί εδίνανε γέννημα και επαίρνανε φασούλια ή κατι άλλο. Η φτώχεια ήτανε μεγάλη, σαν και αυτήνε που απειλεί νάρθει σε λίγα χρόνια στα σπίτια ολουνώνες. Τα όβολα δεν υπήρχανε και τα μαγαζιά εδίνανε μπιστιού για τη σοδειά. Θυμούνται οι παλαιότεροι ότι ήτανε παλαιά κάτι όβολα μεγάλα με πολλά μηδενικά, που τα παρανομίζανε καμπιέλες, που για να πάρεις μία λίτρα ψωμί, ήθελες δύο εκατομμύρια δραχμές!

Ετρώγανε πολλά λάχανα και πατάτες, οσπρίατα (φασούλια, φακή, λαθίρια, ρεβίθια, φασούλια μαυρομμάτικα) και όσοι είχανε ετρώγανε και τότσο τυρί από τα αρνόπουλά τους. Εκουναρούσανε χοίρους, κότες, κονέλια, γάλικα και άλλα οικιακά ζώα.

Το μενού το συμπληρώνανε με κάνα ψαρούλι, από τα τρίτα και τα κομμένα δηλαδή, τίποτας κιχλοκότσυφα και καμία πουλέντα ή αγινοκουλούρα. Αν ύπηρχε και κάνα καρτεζί κρασί, ο κόσμος όλος ήτανε ευτυχισμένος. Εκοιμούντανε αμπονόρα αφού δεν είχανε ελεχτρικό και εκάνανε και πολλά παιδιά.

Το πρωί, από δύο ώρες να φέξει όλοι ασκωμένοι, επηγαίνανε οι άντρες στο χωριό, έτσι για μία βόλτα, και εκινούσανε για τα χτήματα. Τότση μαρέντα απ’ ότι επέρσευε, λίγη ξινομπεβάντα και το βράδι πάλε στο χωριό. Οι άντρες πάνε άλλη μία βόλτα στο φόρο, ν’ αγοράσουνε και κατιτίς, ένα καρτούτσο πετρόλιο, λίγο ξεροτύρι, κάνα χαρτί μανέστρα, τότσο ρύζι ή τοματοπελτέ. Μετά στα σπίτια τους και πάλε από την αρχή. Τσι Κυριακές και τσι γιορτές, όλοι στο φόρο με τα καλά τους, επαίζανε σόλιο, τρίλιο, τρισέτε, δισκουβέρτο και κάνα πικέτο.

Έτσι εκυλούσανε οι μέρες τους, οι μήνες και τα χρόνια. Η φτώχεια, φτώχεια. Ωστόσο, παρά τσι κακουχίες, όλοι τους ήτανε ζωεροί και είχανε καλή υγεία.

Ανάμεσά τους καμπόσοι, ήτανε αρχόντοι. Οι αρχόντοι δεν ήτανε πλούσιοι, αλλά είχανε τρόπους, κοινωνικότητα που λέμε, είχανε αυτό που λέμε εσήμερα, κουλτούρα στο φαγητό και στη διαβίωση.

Θα αναφέρουμε μοναχά ένα όνομα, το Μιχαλιό. Ήτανε άρχοντας και έζιουνε καλύτερα από πολλούς άλλους πλούσιους. Κάθε μέρα στο μαγαζί, εκουβέντιαζε για όλους και για όλα, πίνοντας το κρασί του με καλή παρέα, πότε με λίγο μπακαλάρο ξεφλιστόνε, πότε με καμία χορδή, άλλοντες με τίποτα οβριές ...και ο Θέος είναι μεγάλος.

Τα παιδιά δεν είχανε παιχνίδια, αλλά εφτιένανε δικά τους, βάζοντας το μυαλό τους να δουλεύει. Στην ανάρτηση “παιχνίδια για μιτσούς και μεγάλους”, διαβάστε τι σοφιστείες εκάνανε για να παίζουνε τα παιδιά. Με όλη την κινητικότητα και το λειψό φαί, τα παιδιά ήτανε όλα αδύνατα που τσου μέτρουνες τα παΐδια. Ωστόσο, η υγεία τους ήτανε καλύτερη απ’ ότι σε αντίστοιχες σημερινές συνθήκες.

Τον καιρό εκείνονε, δεν υπήρχανε παχύσαρκοι, ούτε κέντρα αδυνατίσματος...

Εσήμερα: Τη σημερνή εποχή τση καλοπέρασης, όπως τηνε λένε, ο κόσμος εγύρισε τα πάνω κάτω. Όλοι δείχνουνε να είναι ευχαριστημένοι και μιλάνε για πλούτο που δεν είναι εμφανής. Τα σούπερ μάρκετ νάναι καλά, που σ΄όλα τα σπίτια τα θρόφιμα εγινήκανε “βρύση”. Στα σπίτια τώρα υπάρχουνε όλα τα καλά, μαγιονέζες, σαλάδο, σολομός, γαρίδες, μουχλοτύρι και άλλα τέτοια, ενώ το ουίσκι τσ’ αρέσει ολουνώνες.

Για τα χτήματα δεν νοιάζονται όπως παλιά. Ξατρέχουνε μοναχά για καένα μπομπόλι ελιά, για νάχουνε το λάδι τση χρονιάς. Για να φάνε δηλαδή, όχι για να πουλήσουνε και να πιάκουνε λεφτά. Λεφτά υπάρχουνε όπου λένε οι πολιτικοί. Και αν δεν υπάρχουνε λεφτά, υπάρχουνε δάνεια και πιστωτικές κάρτες.

Το μενού στο φαί άλλαξε. Δεν υπάρχει πια παραγωγή από τα χτήματα. Τα χτήματα εμείνανε χέρισα και τα αμπέλια σχεδόν εξαμπελωθήκανε. Εμείνανε λίγοι κήποι στα σπίτια ή κοντά στο χωριό για κάνα ζαρζαβατικό, ενώ καμπόσοι έχουνε λίγα κοτιά για καένα αβγό και λίγοι κουναρούνε κονέλια ή χοίρους. Όλα τα άλλα τα παίρνουνε έτοιμα από τα μαγαζιά.

Στο φόρο πάνε οι άντρες και παίζουνε Θανάση, τάβλι και άλλα νεόφερτα παιχνίδια. Τα παλιά παιχνίδια που επαίζανε οι παλαιοί, δεν τα ξέρουνε τώρα.

Πολλοί χωριανοί μας εκάμανε πάχεια και πάνε στα γυμναστήρια για γυμναστική και στα κέντρα αδυνατίσματος, ενώ πολλά παιδιά του χωριού είναι και αυτά παχειά.

Τα παιδιά εσήμερα παίζουνε με ακριβά ηλεκτρονικά παιγνίδια, ενώ όλοι οι μούτσοι –και κάτω από δέκα χρονώνε- έχουνε κινητό τηλέφωνο, ηλεκτρονικό υπολογιστή και είναι στο Facebook!

Βεβαίως όλοι πιστεύουμε και ελπίζουμε ότι η νέα σημερινή ψηφιακή γενιά, θα αποδειχθεί καλύτερη από πολλούς σαν και μας και θα διεκδικήσει προσεχώς καλύτερους όρους ζωής. 
Τα παιδιά μας, στ' αλήθεια, είναι το μέλλον του κόσμου.